De hulp-volwassene: een thuis weg van huis

Ik heb het geluk gehad een aantal hulp-volwassenen in mijn leven te hebben gehad. Mensen die er voor me waren in tijden waarop het moeilijk was. Mensen die bleven, en niet na een tijdje weer uit mijn leven verdwenen. Mensen die me een thuis weg van huis boden. En ik dank veel aan deze hulp-volwassenen. Ik weet zeker dat ze, door me een stabiele basis te geven, ervoor gezorgd hebben dat ik nu ben waar ik ben, een gezond mens met een goede baan, een fijne relatie en de mogelijkheid om mijn passie te volgen.

In deze blog kan ik ze niet allemaal noemen, maar ik wil wel een aantal voorbeelden geven van hoe een hulp-volwassene een verschil kan maken in het leven van een kind. Er zijn een aantal dingen die je als hulp-volwassene kan bieden, gewoon door er regelmatig voor een kind te zijn.

 

Doorleefboek voorkant

 

Continuïteit

Allereerst is de kracht van een hulp-volwassene (bijvoorbeeld in vergelijking tot een professional) dat je langere tijd in iemands leven bent. Mijn twee tantes (ze heten allebei Tante A), die er in praktische zin (tante A) en in emotionele zin (Tante A) voor me zijn geweest zie ik nog steeds. Lang niet meer zo vaak als vroeger, maar ik weet dat zodra ik iets nodig heb, ik bij ze terecht kan. En dat wist ik ook toen ik jonger was. Ze zouden er altijd voor mij zijn, altijd mijn kant kiezen en altijd van me houden. Als je als kind een belangrijk iemand verliest, dan is dat een deel van wat je verliest, de wetenschap dat die persoon er altijd voor je is…  Degene die overleden is kan je dat niet meer bieden. Het is dan heel fijn als anderen je wel dat gevoel kunnen geven.

Een thuis weg van huis

Door een overlijden kan je thuis plotseling niet meer zo fijn aanvoelen. Alles herinnert je aan de overledene en je gezinsgenoten hebben het, net zoals jij, heel zwaar. Thuis voelt alles anders. Hoe fijn is het dan als je een andere plek hebt waar je naartoe kan gaan om even op adem te komen? Waar alles nog is zoals het altijd was?  Wat ik altijd heel fijn gevonden heb is dat ik bij allebei mijn Tante A’s gewoon mee mocht doen in hun dagelijkse gezinsleven. Vaak werd ik gevraagd om mee te doen met huishoudelijke klusjes (koken, stofzuiger), waardoor ik me een normaal gezinslid voelde. Of we keken heel gewoon met zijn allen tv. Of ik liet de hond uit. Bij buurvrouw E wist ik waar de snoeppot stond en kreeg ik zakgeld. En ook daar was ik altijd welkom, maakte ik mijn huiswerk en had ik speelgoed dat voor mij was. Dat hele normale huiselijke was voor mijn een hele fijne manier om me weer eventjes gewoon Ellen te voelen, in plaats van dat meisje met haar overleden moeder.

Trots en vertrouwen

Mijn nicht I heeft een vergelijkbare ervaring met de mijne. Ze vertelde hoe mijn ouders, die voor haar een soort hulp-volwassenen zijn geweest, haar hebben laten zien dat ze de moeite waard is. Dat hoef je helemaal niet letterlijk uit te spreken om dat te laten voelen. Zij mocht, bijvoorbeeld, mij als heel jong kind met de auto ophalen, terwijl ze net haar rijbewijs had. Zelf vond ze het nog eng om te rijden, maar mijn ouders zagen er geen probleem in. ‘Ga maar, je bent toch geslaagd voor je rij-examen? Dan kun je het toch gewoon?’ was hun redenering. Het is niet zo dat haar ouders haar perse niet vertrouwden, maar dat was hun taak als ouders. Als iemand van buiten je gezin je dit soort dingen laat voelen dan komt het extra goed aan, misschien omdat het een tweede keer is, of omdat een ‘buitenstaander’ objectiever lijkt. Ik heb hetzelfde ervaren. Het vertrouwen dat ik van mijn vader kreeg voelde heel fijn, maar ook een soort van ‘overduidelijk’. Het vertrouwen dat ik van mijn hulp-volwassenen kreeg voelde als extra en overtuigend.

De magie van een hulp-volwassene

Wat is de moraal van dit verhaal? Wat ik graag over wil brengen is dat de magie van een hulp-volwassene niet zit in dure of speciale dingen. Je hoeft niet naar de Efteling of Euro Disney of skydiven of wat voor spannends dan ook om iets fijns te doen voor je hulp-kind. Sterker nog, hoe normaler, hoe beter. Een kind wil zich gewoon thuis voelen en zijn of haar schoenen uit mogen trekken en dat iemand weet dat hij  niet van witlof houdt.  Dat het zijn of haar chagrijnige kant mag laten zien en dat het dan nog geaccepteerd wordt. Dat het ergens een plek heeft waar het van op aan kan. En natuurlijk bieden ouders en gezinnen een kind die plek. Maar het is net die EXTRA plek, een andere veilige en vertrouwde omgeving, waar een kind leert dat er meerdere manieren zijn om dingen te doen die zo cruciaal is. Waar een kind leert dat het waardevol is ook voor anderen. Waar het ruimte heeft om zichzelf te zijn en zichzelf te ontdekken.

Als het een thuis weg van huis heeft, dan kan een kind zijn natuurlijke veerkracht ontwikkelen en leren hoe het goed met moeilijke situaties om kan gaan. Dat is een les die een kind zijn of haar hele leven met zich mee neemt. Een les die veel meer waard is dan je van tevoren zou kunnen inschatten. Dus, gun je kind een hulp-volwassene als je iemand kent die je vertrouwt en die die rol op zich kan nemen voor je kind. En gun jezelf een hulp-kind als je denkt dat er een kind in je omgeving is waarmee je een goede band hebt die je wel zou willen uitbouwen. En ga lekker naar de Efteling als je daar zin in hebt, maar weet dat de werkzame stof van een hulp-volwassene een investering is in tijd en aandacht en veel minder in geld en spullen. De magie zit hem in de continuïteit, het thuisgevoel en het accepteren van elkaar. Veel plezier!